MC MEDIA NETWORK

Saturday, December 4, 2021

Πως είναι να έχει το παιδί σου Αυτισμό και εσύ να είσαι Eιδικός στον Αυτισμό

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ. Είναι μια λέξη που στο δικό μας σπίτι υπήρχε πάντα.

Υπήρχε από τη πρώτη στιγμή που γνώρισα το σύζυγο μου. Η διαφορετικότητα όμως δεν ήταν ποτέ πρόβλημα για την δική μας οικογένεια. Η ΑΠΟΔΟΧΗ ήταν το πρόβλημα. Η αποδοχή από τους άλλους.

Το να είσαι μικτό ζευγάρι στη Κύπρο δεν ήταν κάτι εύκολο τότε και δεν είναι τόσο εύκολο τώρα. Και δεν αναφέρομαι στα μικτά ζευγάρια που ο άντρας είναι ντόπιος και η γυναίκα από άλλη χώρα, αλλά το αντίθετο. Γιατί το να είσαι στην Κύπρο ντόπια και παντρεμένη με «ξένο», είναι ακόμα πιο δύσκολη η αποδοχή – ξεκινώντας από την ίδια την οικογένεια σου (γονείς και συγγενείς). Έτσι για εμάς έγινε τρόπος ζωής η διαφορετικότητα.

Ποτέ όμως δεν ήταν και δεν είναι ΠΡΟΒΛΗΜΑ γιατί πάντα υπήρχε και υπάρχει η αποδοχή, η αγάπη και ο σεβασμός ο ένας προς τον άλλο. Ο σεβασμός ότι είμαστε ένα αντρόγυνο διαφορετικό από τα άλλα και διαφορετικοί μεταξύ μας.

Η διαφορετικότητα όμως στην οικογένεια μας έγινε ακόμα πιο μεγάλη όταν ήρθε στην μικρή μας οικογένεια ο δεύτερος γιος μας. Από τους πρώτους τρεις μήνες είχα καταλάβει ότι είναι διαφορετικός. Στους έξι μήνες ήμουν σίγουρη. Βιντεογραφώντας όλες τους τις κινήσεις, αντιδράσεις και συμπεριφορές ήξερα πλέον ότι είναι διαφορετικός. Αυτή άλλωστε είναι και η δουλειά μου. Απλά έπρεπε τώρα να το συζητήσω με το σύζυγο μου. Περίμενα όμως ακόμα έξι μήνες για να το κάνω. Ήθελα να είμαι σίγουρη. Ήθελα να «δει» και ο ίδιος πως ο γιος μας είναι διαφορετικός. Ήξερα ότι θα το καταλάβαινε γιατί δούλευα μέχρι τότε σχεδόν 18 χρόνια με παιδιά με Αυτισμό και ο ίδιος ήξερε σχεδόν όλα τα παιδιά που δούλευα μαζί τους.

Μετά από σχεδόν 18 χρόνια στο επάγγελμα και έχοντας δουλέψει με αμέτρητες οικογένειες που είτε μόλις πήραν τη διάγνωση για το παιδί τους ότι ανήκει στο Φάσμα του Αυτισμού, είτε την είχαν από πολύ πριν πιο έρθουν κοντά μου, είχα στο μυαλό τη διαδικασία για να στο πως να χειρίζομαι τις οικογένειες. Η διαδικασία όμως μου ήταν και θα είναι πάντα πιο δύσκολη όταν οι οικογένειες μόλις έχουν πάρει τη διάγνωση διότι στις περιπτώσεις αυτές τα συναισθήματα τους είναι τόσα πολλά και ανάμικτα. Είναι τόσο μπερδεμένοι και πολλές φορές γεμάτοι τύψεις. Είναι πάντα γεμάτοι ανησυχία για το μέλλον που διαφορετικά το οραματίζονταν. Τώρα είναι φοβισμένοι για το άγνωστο μέλλον που έχουν να αντιμετωπίσουν. Και βιώνουν όλα αυτά τα συναισθήματα ταυτόχρονα. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σωστό και λάθος για το πως πρέπει να αισθάνονται. Κανένας δεν μπορεί να κρίνει τους γονείς αυτούς γιατί απλά δεν είναι στη θέση τους.

Στη συνέχεια έρχεται το «πώς το λέμε στην υπόλοιπη οικογένεια και τους φίλους;» Κάποιες οικογένειες νιώθουν άνετα στο να μιλήσουν για τη διάγνωση που μόλις πήραν. Άλλες τους παίρνει περισσότερο χρόνο και προτιμούν να μένουν στις βασικές πληροφορίες που πιστεύουν πρέπει να δίνουν. Φυσικά υπάρχουν και αυτές οι οικογένειες που απλά δεν το λένε και συνεχίζουν να ζουν τη ζωή τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Και όπως και πριν κανείς δεν μπορεί να τους κρίνει για το πως το αντιμετωπίζουν με τις οικογένειες και τους φίλους τους, γιατί απλά δεν είναι στη θέση τους.

Έτσι λίγες μέρες μετά τα πρώτα γενέθλια του γιου μας ήρθε η μέρα που έπρεπε να το συζητήσουμε με το σύζυγο μου. Και αυτό κάναμε. Δεν χρειάστηκαν πολλές κουβέντες. Το ήξερε μέχρι εκείνη τη μέρα και ο ίδιος ότι ο δεύτερος γιος μας είναι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ. Έτσι ξεκίνησα τη συζήτηση με το «γλυκιέ μου, ο Λουκ έχει αυτισμό…». Μόλις όμως άνοιξα το στόμα μου και είπα δυνατά – αυτό που για περισσότερο από εννέα μήνες είχα στο μυαλό μου και ήθελα να πω – ένοιωσα την ανάγκη να καθίσω στην καρέκλα και να αρχίσω να κλαίω. Αυτό έκανα. Κλάψαμε και οι δύο για αρκετή ώρα.

Για τους επόμενους έξι μήνες καταγράφαμε τα πάντα και όλο αυτό το διάστημα χωρίς να το ξανασυζητούμε. Θρηνούσαμε και οι δύο αλλά δώσαμε χρόνο ο ένας στον άλλο να το «χωνέψουμε». Κλαίγαμε ο καθένας μόνος τους σε στιγμές που μέναμε μόνοι μας ή στο αυτοκίνητο μας. Τελικά πέρασε ο θρήνος και αρχίσαμε το πλάνο για το πως θα το αντιμετωπίζαμε. «Ήρθε στη ζωή μας και θα τον αγαπούμε όπως αγαπούμε το μεγάλο μας γιο. Θα κάνουμε ότι μπορούμε και έχουμε εσένα. Τίποτα δεν θα μας σταματήσει». Αυτή ήταν και η καθοριστική κουβέντα του συζύγου μου. Πέρασε περισσότερο από ενάμισι χρόνος από εκείνη τη μέρα που ο σύζυγος μου μου είπε τη φράση αυτή και που οποία είναι πάντα στο μυαλό μου.

Στις οικογένειες μας, τους φίλους και γνωστούς απλά το ανακοινώσαμε και όσοι δεν γνώριζαν τους εξηγήσαμε τι είναι ο αυτισμός και ποιες οι προβλέψεις μας για το δικό μας παιδί. Έτσι αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε τη ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ του παιδιού μας όπως αντιμετωπίζουμε τόσα χρόνια τη διαφορετικότητα στην οικογένεια μας. Με ΑΠΟΔΟΧΗ, με αγάπη και σεβασμό ο ένας για τον άλλο.

Πώς είναι να έχει το παιδί σου Αυτισμό και εσύ να είσαι ειδικός στον Αυτισμό; Απλό. Αλλάζεις τις προτεραιότητες σου. Κάθε φορά που δουλεύεις με το παιδί σου αλλάζεις το ρόλο σου και δεν είσαι πλέον γονιός. Είσαι ο ειδικός που δουλεύει με το παιδί που έχει μπροστά του. Αφαιρείς το συναίσθημα και είσαι επαγγελματίας. Έχεις στόχους και πρέπει να τους πετύχεις με χρονοδιαγράμματα. Όταν τελειώσεις με το ρόλο αυτό τότε επιστρέφεις στο ρόλο της μάνας και αφού έχεις αποδεχτεί τη διαφορετικότητα του συνεχίζεις να απολαμβάνεις την οικογένεια σου, τους φίλους σου και τη ζωή.

Τίποτα από αυτά δεν είναι απλά, ούτε εύκολα. Ζούμε όμως τη κάθε στιγμή και την απολαμβάνουμε.

Νέφη Χαραλάμπους Darden

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ. Είναι μια λέξη που στο δικό μας σπίτι υπήρχε πάντα.

Υπήρχε από τη πρώτη στιγμή που γνώρισα το σύζυγο μου. Η διαφορετικότητα όμως δεν ήταν ποτέ πρόβλημα για την δική μας οικογένεια. Η ΑΠΟΔΟΧΗ ήταν το πρόβλημα. Η αποδοχή από τους άλλους.

Το να είσαι μικτό ζευγάρι στη Κύπρο δεν ήταν κάτι εύκολο τότε και δεν είναι τόσο εύκολο τώρα. Και δεν αναφέρομαι στα μικτά ζευγάρια που ο άντρας είναι ντόπιος και η γυναίκα από άλλη χώρα, αλλά το αντίθετο. Γιατί το να είσαι στην Κύπρο ντόπια και παντρεμένη με «ξένο», είναι ακόμα πιο δύσκολη η αποδοχή – ξεκινώντας από την ίδια την οικογένεια σου (γονείς και συγγενείς). Έτσι για εμάς έγινε τρόπος ζωής η διαφορετικότητα.

Ποτέ όμως δεν ήταν και δεν είναι ΠΡΟΒΛΗΜΑ γιατί πάντα υπήρχε και υπάρχει η αποδοχή, η αγάπη και ο σεβασμός ο ένας προς τον άλλο. Ο σεβασμός ότι είμαστε ένα αντρόγυνο διαφορετικό από τα άλλα και διαφορετικοί μεταξύ μας.

Η διαφορετικότητα όμως στην οικογένεια μας έγινε ακόμα πιο μεγάλη όταν ήρθε στην μικρή μας οικογένεια ο δεύτερος γιος μας. Από τους πρώτους τρεις μήνες είχα καταλάβει ότι είναι διαφορετικός. Στους έξι μήνες ήμουν σίγουρη. Βιντεογραφώντας όλες τους τις κινήσεις, αντιδράσεις και συμπεριφορές ήξερα πλέον ότι είναι διαφορετικός. Αυτή άλλωστε είναι και η δουλειά μου. Απλά έπρεπε τώρα να το συζητήσω με το σύζυγο μου. Περίμενα όμως ακόμα έξι μήνες για να το κάνω. Ήθελα να είμαι σίγουρη. Ήθελα να «δει» και ο ίδιος πως ο γιος μας είναι διαφορετικός. Ήξερα ότι θα το καταλάβαινε γιατί δούλευα μέχρι τότε σχεδόν 18 χρόνια με παιδιά με Αυτισμό και ο ίδιος ήξερε σχεδόν όλα τα παιδιά που δούλευα μαζί τους.

Μετά από σχεδόν 18 χρόνια στο επάγγελμα και έχοντας δουλέψει με αμέτρητες οικογένειες που είτε μόλις πήραν τη διάγνωση για το παιδί τους ότι ανήκει στο Φάσμα του Αυτισμού, είτε την είχαν από πολύ πριν πιο έρθουν κοντά μου, είχα στο μυαλό τη διαδικασία για να στο πως να χειρίζομαι τις οικογένειες. Η διαδικασία όμως μου ήταν και θα είναι πάντα πιο δύσκολη όταν οι οικογένειες μόλις έχουν πάρει τη διάγνωση διότι στις περιπτώσεις αυτές τα συναισθήματα τους είναι τόσα πολλά και ανάμικτα. Είναι τόσο μπερδεμένοι και πολλές φορές γεμάτοι τύψεις. Είναι πάντα γεμάτοι ανησυχία για το μέλλον που διαφορετικά το οραματίζονταν. Τώρα είναι φοβισμένοι για το άγνωστο μέλλον που έχουν να αντιμετωπίσουν. Και βιώνουν όλα αυτά τα συναισθήματα ταυτόχρονα. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σωστό και λάθος για το πως πρέπει να αισθάνονται. Κανένας δεν μπορεί να κρίνει τους γονείς αυτούς γιατί απλά δεν είναι στη θέση τους.

Στη συνέχεια έρχεται το «πώς το λέμε στην υπόλοιπη οικογένεια και τους φίλους;» Κάποιες οικογένειες νιώθουν άνετα στο να μιλήσουν για τη διάγνωση που μόλις πήραν. Άλλες τους παίρνει περισσότερο χρόνο και προτιμούν να μένουν στις βασικές πληροφορίες που πιστεύουν πρέπει να δίνουν. Φυσικά υπάρχουν και αυτές οι οικογένειες που απλά δεν το λένε και συνεχίζουν να ζουν τη ζωή τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Και όπως και πριν κανείς δεν μπορεί να τους κρίνει για το πως το αντιμετωπίζουν με τις οικογένειες και τους φίλους τους, γιατί απλά δεν είναι στη θέση τους.

Έτσι λίγες μέρες μετά τα πρώτα γενέθλια του γιου μας ήρθε η μέρα που έπρεπε να το συζητήσουμε με το σύζυγο μου. Και αυτό κάναμε. Δεν χρειάστηκαν πολλές κουβέντες. Το ήξερε μέχρι εκείνη τη μέρα και ο ίδιος ότι ο δεύτερος γιος μας είναι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ. Έτσι ξεκίνησα τη συζήτηση με το «γλυκιέ μου, ο Λουκ έχει αυτισμό…». Μόλις όμως άνοιξα το στόμα μου και είπα δυνατά – αυτό που για περισσότερο από εννέα μήνες είχα στο μυαλό μου και ήθελα να πω – ένοιωσα την ανάγκη να καθίσω στην καρέκλα και να αρχίσω να κλαίω. Αυτό έκανα. Κλάψαμε και οι δύο για αρκετή ώρα.

Για τους επόμενους έξι μήνες καταγράφαμε τα πάντα και όλο αυτό το διάστημα χωρίς να το ξανασυζητούμε. Θρηνούσαμε και οι δύο αλλά δώσαμε χρόνο ο ένας στον άλλο να το «χωνέψουμε». Κλαίγαμε ο καθένας μόνος τους σε στιγμές που μέναμε μόνοι μας ή στο αυτοκίνητο μας. Τελικά πέρασε ο θρήνος και αρχίσαμε το πλάνο για το πως θα το αντιμετωπίζαμε. «Ήρθε στη ζωή μας και θα τον αγαπούμε όπως αγαπούμε το μεγάλο μας γιο. Θα κάνουμε ότι μπορούμε και έχουμε εσένα. Τίποτα δεν θα μας σταματήσει». Αυτή ήταν και η καθοριστική κουβέντα του συζύγου μου. Πέρασε περισσότερο από ενάμισι χρόνος από εκείνη τη μέρα που ο σύζυγος μου μου είπε τη φράση αυτή και που οποία είναι πάντα στο μυαλό μου.

Στις οικογένειες μας, τους φίλους και γνωστούς απλά το ανακοινώσαμε και όσοι δεν γνώριζαν τους εξηγήσαμε τι είναι ο αυτισμός και ποιες οι προβλέψεις μας για το δικό μας παιδί. Έτσι αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε τη ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ του παιδιού μας όπως αντιμετωπίζουμε τόσα χρόνια τη διαφορετικότητα στην οικογένεια μας. Με ΑΠΟΔΟΧΗ, με αγάπη και σεβασμό ο ένας για τον άλλο.

Πώς είναι να έχει το παιδί σου Αυτισμό και εσύ να είσαι ειδικός στον Αυτισμό; Απλό. Αλλάζεις τις προτεραιότητες σου. Κάθε φορά που δουλεύεις με το παιδί σου αλλάζεις το ρόλο σου και δεν είσαι πλέον γονιός. Είσαι ο ειδικός που δουλεύει με το παιδί που έχει μπροστά του. Αφαιρείς το συναίσθημα και είσαι επαγγελματίας. Έχεις στόχους και πρέπει να τους πετύχεις με χρονοδιαγράμματα. Όταν τελειώσεις με το ρόλο αυτό τότε επιστρέφεις στο ρόλο της μάνας και αφού έχεις αποδεχτεί τη διαφορετικότητα του συνεχίζεις να απολαμβάνεις την οικογένεια σου, τους φίλους σου και τη ζωή.

Τίποτα από αυτά δεν είναι απλά, ούτε εύκολα. Ζούμε όμως τη κάθε στιγμή και την απολαμβάνουμε.

Νέφη Χαραλάμπους Darden

MC MEDIA NETWORK

Lifestyle

Lifestyle

Τα 4 χειρότερα ζώδια για one night stand

Να ποια είναι τα χειρότερα ζώδια για one night stand! Ταύρος - Γίνεται κτητικός και ζηλιάρης Είναι πολύ καλοί για μόνιμοι σύντροφοι, αλλά η κτητικότητα και...

5 περίεργα πράγματα που ανεβάζουν την ανδρική λίμπιντο

Με το τρίτο «κουφαθήκαμε»! Δεν είναι μόνο τα μύδια και τα στρείδια που θα ανεβάσουν τη λίμπιντο στα ύψη! Η ερωτική διάθεση μπορεί να τονωθεί...

Advertorials